POJMOWANIE NIEBA PRZEZ DZIECI

To. co pozostaje, to ubra­nie, które się zdejmuje, lub dom, który się pozostawia. „Twoje życie idzie do Boga.” Myśl o niebie sprawia, że tajemnica „pój­ścia do Boga” jest przeżywana powierzchownie, infantylnie. Dzieci zaczynają pojmować niebo siłą rzeczy jako idyllę. Bra­kuje nagle zrozumienia sensu świętości i nadprzyrodzoności. Można by naturalnie powiedzieć: „Niech sobie myśli, co chce”. Pozwolić pobawić się dziecku myślami. Niebo jako „pokój pełen łakoci”, bez szkoły, bez kary, pełnia wolności; są to co prawda dziecinne porównania, mimo wszystko jednak stano­wią początek zrozumienia Boskiej wspaniałości. Można by się zastanawiać nad wyborem terminu „niebo”wieloma nieporozumieniami, jakie ten wybór wywołał. Choć­by tylko sama lokalizacja — miejsce pod chmurami. 

Witaj na mojej stronie o dzieciach i relacjach w rodzinie! Znajdziesz tutaj wiele porad zaczerpniętych z życia mojego i moich znajomych . Mam nadzieję, że podoba Ci się taka tematyka. Zapraszam do czytania!